!

چه زود آدم ها برایم ساده میشوند ... !!! بعضی وقت ها آرزو میکنم لب از لب نگشایی ، شاید لحظه ای بیشتر برایم خواستنی باشی
حتی لحظه ای



پ.ن مسلما مشکل از منه

دنیای تناسخ های مکرر

نمیدانی چقدر دلم می خواست آن خدایی را که در کودکی آن بالا ها نشانم میدادی با بزرگ شدنم کوچک نمیشد که حالا حتی اشک هایش را هم نبینم
...کاش دروغ نمیگفتی...
لا اقل زود تر میفهمیدم تنها باید به اشک های خودم ایمان بیاورم
لا اقل بار دیگر خوبی برایم به کثافت تبدیل نمیشد
وای از دنیای تناسخ های مکررم...

روز و شبم

انگشتانم بر سردی شیشه ی بخار گرفته ای سر میخورد

آنگونه که انگشتان تو بر قوس دگری...

وای به حالم

روی لب هایم مزه اش میکنم

حتی بویش هوایم را پر کرده

و نگاهش روز و شبم را

حال را چه کنم، که فردا از آن توست

از یک آشنا

من را در آغوشت فشردی نه به خاطر آرامش من و نه به خاطر دلتنگی سال ها انتظار ، برای فرار از عذاب عشق من و بهانه ای دیگر برای گفتن ، که یعنی رنج هایم را جبران کردی ، بی خبر از فاجعه ی گرمای وجودت...


(یه آشنا اینو برام کامنت گذاشته بود...اگر میخونی : خیلی زیبا بود)

میدانستم

گریه میکردی
سرت را به سینه ام میفشردی و انگشتانم تک تک اشک هایت را در قلبم جا میداد و تنگ ترش میکرد
گریه میکردی
نه به خاطرگل های سفید و صورتی پلاسیده ی گلدان جلوی پنجره
نه به خاطر تصادفی که صبح دیده بودی و دلت نمیامد برایم تعریف کنی
نه به خاطر کبوتری که راهش را گم کرده بود و خود را به پنجره میکوبید

نه به خاطر مادر جان که سرفه امانش را بریده بود
نه...
به خاطر من
منی که میدانستم
میدانستم دلت پرمیزند برای قوس کمرش در پیراهن سرخ...
و تنها حلقه ام را میچرخاندم دور انگشتم

لحظه

هربار که میایی تنهایی افکارت را رنگ آبی میزنم
نگاهم سرخ
وجودم گرمی احساس
انتظار لحظه ای
فرصتی...
تا نشانت دهم توانم رنگ بی رنگ محبت را،همان رنگین کمان باشم

آرامشی بخشم
در آغوشت کشم
نوازشی آرام
و لبخندی برای شادی مادام
و تحسینی
تنها لحظه ای...

زخم

آری میگفت
حتی فاحشه ها هم میدانند پولی که میگیرند برای آن شب نیست
برای این است که قبل از طلوع آفتاب بروند
تلخ است میدانی؟
تلخ
...و حقیقت

همین لحظه

من امروز همین ساعت همین لحظه خوشم
این برای یک عمر کافیست نازنینم

تلخ

رنگ سياه غم و ماتم
و تلخي تنفر و عشق
را تا سرانگشتانم حس ميكنم

تمام وجودم را بسوزانم
دوباره تنها خودم باشم

شايد به خودم هم نيازي نيست
اين من هم بازيگري بيش نيست

دلگير دلگير دلگير

پرسيد مرا يادت هست؟

دويدم و در راه فكر كردم كه من چه ايرادي دارم؟چرا يادم به وسعت تاريخ است؟و چرا ادم ها در ياد من زندگي ميكنند و من … در ياد هيچ كس نيستم؟

سال بلوا ، عباس معروفي